از یار با مروّت یک دم نشانی آرند؟   

گو تا فلک یکسر،این چوبه های اعدام

                                از هر رَهی جنونی،هِی ارمغان آرند؟  

نه

دیگر چشمی نمانده

دلی هم نمانده که دلتنگ شود

یادم نبود

        دلم که با ضربان پلکهایت ،

                                       پرپر شد .

■

ای کاش ؛

         بودی

                همین !

■

یادت هست ؟

می خواستم

            تیکه های دلم را

   از گونه هایت پاک کنم ؛

                          نشد... .         

 یونس

                                              خویشتن به تو سپردم ، گو خویش را بکشتی

           خون  ِ جگر بخوردم ، حرف ِ کسان شنیدم    

                                              امید ِ دلدار را،صبح ِ سپید ِ یار را،وقت ِ سحر بکشتی

یونس

اعتیاد دارم

این روزها اعتیاد به نگاهت

                                 از

                                   اعتیاد ِ به کتاب هایم ، شدیدتر شده

این را میان مختصات قطبی یافتم !

یونس

ساده ی ِ ساده

ساده تر از اندیشه های ِ کتاب های ِ ممنوعه

یا نه !
ساده تر از برف های ِتلمبار شده بروی ِ شاخه های ِ درخت ِ کهنسالی که به خواب رفته

و بیدار نمی شود

               تا بهاری سبز پی افکند

آری

ساده ام

ساده

ساده تر از نگاه ِ کبوتری سفید

                                   به وقت ِ کشیدن ِ طناب دار !

یونس

امشب برای من ،گوینده تر از هر شب       

                                     روی ات به روی ماه ، از چشم تو پنهان شب

ایّام به چه کار آیند ؟ آنگاه که گیسوی ات 

                                          نقش دل ما را زد ، در همهمه ی این شب

یونس